ul. B. Chrobrego 3a,
64-100 Leszno

„Folklor” to termin powszechnie dziś znany i używany, by jednak wyjaśnić jego pochodzenie i znaczenie należy sięgnąć do XIX wieku.

                W 1846 roku William Thoms, angielski zbieracz „starożytności litera-ckich”, zaproponował, aby dotychczasowe określenia: „starożytności ludowe” czy „literatura ludowa” zastąpić pojemnym angielskim terminem „folklore”. Thoms zakładał, iż pojęcie to będzie określało szeroko pojętą wiedzę ludu: jego zwyczaje i obrzędy, sposób życia i obyczaje, zjawiska przyrodnicze oraz litera-turę ustną (ballady, przysłowia). Jego następcy zawęzili pojęcie „folk” (lud) do duchowej kultury warstwy chłopskiej. W Europie tak właśnie rozumiany był folklor.[1]

Czytaj więcej...

„Grze na instrumentach przypisuje się moc nie tylko inicjowania tańca czy wręcz zmuszania do niego, ale też zdolność uczenia ruchu tanecznego (nogi tancerzy mają się >>same<< nauczyć tańczyć pod wpływem muzyki). (...) Ruch towarzyszący muzyce nie jest tylko domeną tańca, lecz jest również,
z jednej strony, elementem ułatwiającym, wspomagającym wykonanie muzyczne, z drugiej zaś jest integralnym, zewnętrznym efektem realizacji artystycznej. Przykładem mogą tutaj być gesty śpiewaków podczas przyśpiewek przed ka-pelą.” [1]

Złożone oddziaływania historyczne dowodzą, że dzieje Wielkopolski ściśle powiązane były z ludowymi tradycjami. Kultura ludowa rozwijała się wraz z rozwojem poziomu życia, od wieków związana była z wierzeniami ludzi i ich pracą, zabawą oraz codziennymi czynnościami. Artystą był lud, który dzięki swojej pomysłowości, staranności, tudzież prostocie w postępowaniu i tworzeniu, doprowadził do wykształcenia się ponadczasowych wartości związanych z określoną wspólnotą kulturową. W efekcie możemy dziś mówić o narodowej odrębności.

Czytaj więcej...